In Memoriam

Së l’mésse vônye, djë m’é va avou on bokè d’Nête è m’tchèna.(1)

Claude Snaps

Aan mijn vader, René Dumoulin

Dinsdag 29 april 2003. Een wind uit het noorden heeft het gerucht door Nethen geblazen: «René da Siré es’t’evônye»(2).  Het gerucht ruiste over de vallei en verspreidde zich geleidelijk tot de “zes valleien” die u  zo dierbaar waren.
Je hebt een groot deel van uw leven besteed aan dit dorpje waar je geboren bent en waar je heel uw leven hebt doorgebracht.
Je hebt ettelijke uren besteed om er de geschiedenis van na te trekken, om tientallen her en der bijeen geraapte documenten te doorlopen, om tal van bejaarde bewoners te ondervragen en meer dan eens om in uw eigen herinneringen te delven.
Meermaals verwees je naar dit gezegde «On vi kë moûr, c’è-st-one bibilioték kë brûl»(3) maar vandaag is het erger: «Asteûr , c’èst l’bibilioték k’è-st-èvôye avou l’clé»(4). Om te voorkomen dat uw werk in de vergetelheid geraakt, ga ik de stappen ondernemen om het rondom mij bekend te maken en om het zelf voort te zetten.
Deze website, gewijd aan het dorp van je leven, is aan u opgedragen. Ik zal hem aanvullen met uw herinneringen, met uw opsporingen en met de beelden die je ons als erfenis hebt gelaten.
Al uw vrienden zullen hem kunnen aanvullen; hopelijk zal hij uitgroeien tot de officiële website van dit dorpje, gedoken in een brabantse vallei, waar “René da Siré” zijn eerste levenskreet slaakte op 22 december 1937.

 

Pascal

(1) Op de grote weg ga ik er vandoor met een stukje Nethen in mijn mandje.
(2) René, de zoon van Désiré is heengegaan.
(3) Een bejaarde die overlijdt, is een bibliotheek die afbrandt.
(4) Deze keer is het de bibliothecaris die met de sleutel vertrokken is.